Artykuł w monografii pt. „Aesthesis i Ratio. Człowiek w przestrzeni kultury i estetyki”

Artykuł w monografii pt. „Aesthesis i Ratio. Człowiek w przestrzeni kultury i estetyki”

Aesthesis i Ratio. Człowiek w przestrzeni kultury i estetyki, Wrocław 2014,
Wydawnictwo: „Arboretum”,
redakcja: Jan Krasicki, Tatiana Akindynowa i Zbigniew Pietrzak,
stron: 246,
okładka miękka,
ISBN: 978-83-62563-40-1.

W monografii opublikowałam artykuł: Homo sapiens contra homo aestheticus, s. 159-169. Czytaj dalej

Udostępnij to:

Osobowość człowieka współczesnego

Ten wpis jest drugą częścią wpisu: CZY POKAZAĆ SWOJĄ TWARZ?

Kiedy zamyślam się nad życiem człowieka pierwotnego, to wydaje mi się, że był on bezpośredni, otwarty, niezakłamany i szczery w swych kontaktach z innymi i ze środowiskiem, nieskażony obłudą, zawiścią…  Wyobrażam go sobie jako nieumiejącego korzystać z chwytów erystycznych (nieuczciwych metod spierania się) – te bowiem polegają na takim doborze argumentów i takich „zagrywkach”, by racja zawsze była po naszej stronie (niezależnie od faktów). Czy człowiek pierwotny, żyjąc we wspólnocie (jakąkolwiek by ona nie była), mógł mieć potrzebę prowadzenia nieuczciwej gry? Raczej potrzeba przeżycia zaprzątała jego głowę i z niej wynikały fascynacje, trwożył się, pożerała go ciekawość świata. Wyłącznie nieantagonistyczne działania dawały szansę przeżycia jemu i jego społeczności. Czy mordował? – Nie! Zabijał dla zaspokojenia podstawowej biologicznej potrzeby: głodu. Czytaj dalej

Udostępnij to: